સિક્કા ની બીજી બાજુ…

આપણે ત્યાં જે કોઈ મૃત્યુ પામે તે સૌ સ્વર્ગસ્થ જ કહેવાય છે પછી ભલે એને જિંદગીભર ખોટા કામો જ કેમ ના કર્યા હોય. કૈક એવી જ રીતે વૃધ્ધાશ્રમમાં પહોંચેલા વૃધ્ધને હમેશા જ સહાનુભૂતિની દ્રષ્ટિએ જ જોવાય છે અને એમના દીકરા માટે કંઈપણ જાણ્યા વિના ધિક્કારની ભાવના જન્મે છે. પછી ભલેને એમના ત્યાં પહોચવા પાછળ તે પોતે જ જવાબદાર કેમ ના હોય. શું વૃધ્ધાશ્રમમાં હમેશા દીકરાએ તરછોડી દીધેલા અને તોછડાઈ થી વર્તતા દીકરા અને વહુ જ જવાબદાર હોય? પણ ના હમેશા એવું નથી હોતું. વૃધ્ધાશ્રમમાં રહેતા વડીલો અંગે વિગતે સંશોધન કરીએ તો જાણવા મળે છે કે અહી 3 પ્રકારના લોકો આવે છે. તો ચાલો આ 3 પ્રકાર કયા-કયા તે જાણીએ.

1) શરૂઆત કરવી હોય તો હમેશા સારી શરૂઆત કરવી એવું અંગતપણે માનું છું તો સૌથી પહેલો પ્રકાર એવા વૃધ્ધોનો લઈએ કે જે પોતાની મરજીથી અહી આવે છે કે જેથી પોતાના હમઉમ્ર સાથીઓ સાથે સમય ગાળી શકે અને એમનું માનવું હોય છે કે તેઓ પોતાનું જીવન જીવે અને સંતાનો એમનું જીવન જીવે. તેઓ એમ માનતા હોય છે કે સતત સાથે રહેવાથી ઝગડાનું ઘર થાય છે જયારે કે દુર રહેવાથી પરસ્પર પ્રેમ જળવાઈ રહે છે. અહી માતા-પિતા અને સંતાન બંનેમાંથી કોઈને એકબીજા પ્રત્યે દ્વેષ હોતો નથી અને માતા-પિતા આવો નિર્ણય લે ત્યારે સંતાન એમને રોકવા પણ પ્રયત્ન કરે છે પણ પછી પરસ્પરની સમજુતીથી અને એકબીજાની પસંદ ને માન આપીને જ એમના નિર્ણયમાં સાથ આપે છે.

2) આ એવા પ્રકાર ના વૃધ્ધો છે જેમને દીકરા અને વહુએ તરછોડ્યા હોય છે. સમાજ સિક્કાની જે બાજુ જોવા ટેવાયેલો છે એ જ બાજુ છતી કરતા આ ખરેખર નિસહાય વૃધ્ધો છે. દીકરા અને વહુ છાશવારે અપમાન કરે અને કાંટો સમજીને કેમનો એમનો નિકાલ કરી શકાય એ જ વિચારે રાખે. અને છેવટે એમને વૃધ્ધાશ્રમમાં મૂકી આવે અને ત્યાં એમનું જીવન કેમનું વ્યતીત થાય છે તે પણ ના જોવે. એમને મન માતા-પિતાનું કોઈ અસ્તિત્વ જ નથી.આમાં બીજા 2 પ્રકાર પણ પાડી શકાય. જેમાંથી એકમાં વહુ લાગણીશીલ હોય અને સમજતી હોય કે એનો ભાઈ એના માતા-પિતા સાથે આવું કરે તો એને કેટલું દુખ થાય અને એટલે જ એ એના પતિને સમજાવવા પ્રયત્ન કરે પણ નપાવટ દીકરાને આટલા વર્ષોથી સાથે રહેતા માં-બાપ પ્રત્યે માન ના હોય તેને વહુ પ્રત્યે તો ક્યાંથી માન હોય. એને મન એની પત્નીના મંતવ્યનું કોઈ મહત્વ જ નથી. એમ પણ સમજણ શક્તિ હોત તો માં-બાપને બોજ ના સમજતો હોત.અને બીજો પ્રકાર કે જેમાં દીકરો તો લાગણીશીલ હોય છે પણ પોતાની વહુની માતા-પિતા માટે ની સતત ખોટી ફરિયાદોથી એટલો તે કંટાળી જાય છે અને એનાથી એટલો દબાયેલો હોય છે કે માતા-પિતાને વૃધ્ધાશ્રમની રાહે છોડી આવે છે. લાગણી હોય પણ એ માટે કંઈ કરી ના શકાયતો એવી લાગણીનું તે કઈ અથાણું કરવાનું? જો એટલી જ લાગણી હોય તો એની ખોટી ફરિયાદના બદલામાં માં-બાપ ને નહિ પણ વહુને જ તરછોડી દેવી જોઈએ. પણ એમ કરવાની હિંમત હોત તો કહેવું તું જ શું. આવા પુરુષોને બાયલા કહીએ તો સ્ત્રીઓનું અપમાન કહેવાય. કારણ સત્ય માટે લડવાની તાકાત તો સ્ત્રીઓમાં પણ હોય છે.

3) આ વાત છે સિક્કાની બીજી બાજુની. જરૂરી નથી કે હમેશા જ દીકરો અને વહુ ખરાબ જ હોય અને એટલે વૃધ્ધ વૃધ્ધાશ્રમ ની શરણે પહોંચ્યા હોય. પણ બની શકે કે વૃધ્ધાશ્રમ પહોચવાના કારણોમાં વૃધ્ધ પોતે જ કારણ હોય. એમની જ ભુલો હોય અથવા તો એ પોતે જ વાતે-વાતે ધમકીઓ આપતા ફરે કે આમ કરો નહીતર હું ચાલ્યો જઈશ. દરેક વાતમાં ખામીઓ શોધવાની આદત લઈને બેઠા હોય અને પોતાની મરજીનું ના થાય એટલે ઘર આખું માથે લે. અને બસ એમનું સફર અંતે વૃધ્ધાશ્રમ તરફ દોરી જાય એમને. એમનો દીકરો એમને ત્યાં પોતાની લાગણીઓને વશ થઇ મળવા પણ જાય તો ત્યાં પણ તોછડાઈ થી વર્તે અને ઉપરથી સમાજ પણ દીકરાની વાત જાણ્યા વિના માત્ર દીકરાને ધિક્કારની નજરોએ જોવે.

લોકોને જયારે સિક્કાની બીજી બાજુ પણ જોવાનું સુચન કરવામાં આવે છે ત્યારે તેઓ પછી બીજી બાજુ જ જોયે રાખે છે અને જે બાજુ જોતા હતા તે ભૂલી જાય છે. સિક્કાની બંને બાજુ જોવાથી જ ખબર પડશે કે ક્યાંક તમારો સિક્કો ખોટો તો નથી ને?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *